günlük süt

gel benimle...

2011-04-25T16:40:00.001+03:00

Hüzünlerimi değiştirdiğim bir parça aşk sen olduğun için, sana hem hüznün hem aşkın dünyasını açan ben olduğum için çok mutluyum. Hayat neyi, ne zaman, nasıl isterse getirsin, sadece sen yanımda olduğun için bile herşeyin çok güzel olacağını biliyorum ben. İş ki bende o güzelliği görecek sükunet, sende de ben o suküneti yakalayana kadar bana dayanacak sabır olsun :)

Seni çok seviyorum.

teklifsizlik

2011-03-28T09:23:00.004+03:00

Son 5-6 haftadır üstüme çöken heryerden bir evlenme teklifi hikayesi duyma lanetinin son halkası, internette (mahsuscuktan da olsa) evlenme teklifi yapan elemanın videosunun arka arkaya iki Stumble! tıklamasında (evet, o sandığınız video)(evet, arka arkaya) karşıma çıkması oldu. Ben ilk tıklamada zaten gene mi demiş, hayatın cilvesini takdir etmiş, seni gidi şakacı diye gülmüştüm. İkinciye ne gerek vardı? Artık korkmadan internette de mi gezemeyeceğiz?

Bak hayat, iki çift lafım var sana: Cilve yapıp şaşırtacağım, ders vereceğim derken iki kere düşün. Olan var olmayan var. Şartlar öyle getirip eli ayağı düzgün bir evlenme teklifi almadan kendini evlilik konuşmaları yaparken bulan var. Bunu içine sindirmesi, bununla yaşayıp mutlu olması gereken var. Bunu tartmayı sorgulamayı arkasında bırakıp hayatına devam etmesi gereken var. Bu konunun ağzının tadını kaçırmasından sıkılan var. Yazık değil mi, habire hatırlatıyorsun da kanırtıyosun, unutup geride bırakmaya izin vermiyorsun? Hayat beni neden yoruyorsun demez mi insan? Ayıp ayıp, hiç yakıştıramadım sana.

not: bu post 3. Stumble! tıklamasından önce yazılmıştır, hayatın en azından bu konuda daha ne getireceği bilinmemektedir. Malum hikayeler şimdilik bir eski lise, bir lisans sınıf arkadaşı, yurttan eski bir arkadaşın ofis arkadaşı, oturulan cafede yan masadaki çift, Modern Sabahlar'a konuk olan bir çift, izlediğim bir blogu aracı kullanmayı tercih etmiş biri (evet, onca blog içinde benim izlediğim blogu seçti) ve en son iki defa karşıma çıkan meşhur chatroulette romantiği olarak listemi oluşturmuş durumda. Yakında heykelciği kimin aldığını da açıklarım. Dağılın.

aman blog canım blog

2011-02-28T11:44:00.008+02:00

Üşenmedim, blogumu baştan sona okudum. Güncelleme sıklığı arada soldan gelenlerin periyoduna denk olmakla beraber fena değil diye düşündüm. Beğendim, aferin devam et böyle dedim.

Blog dünyası garip bir dünya. Benim okuduklarım genelde gavurda alim olma hevesiyle bulunan hatun kişilerin kendini birşeye sarmasıyla oluşanlar, bir de beni mühendislik okuduğuma pişman edecek kadar cicili bicili yaratıcı işlerle uğraşanların bloglarıdır. Kimisini hırslı ve teşhirci bulurum, arka planda ben yapamadım da ondan mı böyle diyorum diye düşünürüm. Kimisini de alt komşum, oda arkadaşım, ahretliğim olsa da hep görüşsek, yerim ben onu diye okurum, onda da arka planda uzaktan olunca böyle seviyom ama yakına gelince kesin balkabağı hadisesi olur diye düşünüyorum. Anlamadıysanız söyleyim, karmaşık bir insanım.

Blog dünyasının bir cilvesi de memleketimdeki blogsever ve blogyazar hatunların bir şekilde biribirinden haberdar olması, herkesin birbirine blogunun adıyla hitap ettiği bir çeşit mini toplum örneği göstermesi. Bu işin ödülleri, törenleri, buluşmaları, piyasası bile oluşmuş durumda kimi bloglar etrafında.

Ben kendi blogumu daha çok kendimi eyleme amaçlı açmış olup sadece sevdiğim biriki insanı haberdar etmiştim. Daha ilk yazılarda koyduğum fotoğrafın nerde çekildiğini soran, blogumu hayırlayan, ne sıklıkta yazacağımı hevesle beklediğini söyleyen hiç tanımadığım bloggerlar o yüzden şaşırtmış, biraz da durumu idrak etmemi sağlamıştı. Kendini eylemek için seçtiğin ortam internetse, ben sadece içimi dökeceydim diyerek kendini bile kandırmak zor :) İnsan içini dökmek, ama içini dökmenin getireceği sosyal yükü de taşımamak istiyor. Benimki de bloglarda bu türe giriyor sanırsam.

Okuyanlara selam. Yorum bırakmak isterseniz de korkutmuş olmayım sizi, blogumun üstünde yeri var herkesin :)

...

2011-01-24T10:47:00.006+02:00

Bugün suratsız olmak istiyorum.

Bugün de dahil hergün, suratsız olma özgürlüğünü bana veren insanlar etrafımda olsun istiyorum. Özgürce surat asmak için kimsenin yanından kaçmak zorunda kalmayım, evimin rahatlığında surat asayım istiyorum.

Onlar istemiyor diye surat asmaya ara verdiğim anlarda rahatlayanlar bilmiyorlar düşündüklerinin ben olmadığımı. Özgürce surat asamayınca gerçek gülümsememin iyice rötar yaptığını bilmiyorlar. Onlar şikayet etmesin diye surat asmıyorum, onu gerçek sanıyorlar. Arada bana oluyor birşeyler, bilmiyorlar.

sürpriz gökkuşağı

2010-11-25T13:44:00.006+02:00

İş güç falan fıstık derken griye boyanmış iç dünyamla yağmur altında birşeyler yemeye gittiğim kadim mekan kantinden çıktığımda hem içim parlak turuncuya boyanmıştı hem de güneş. İşi gücü hale yola koymak falan değil insana iyi gelen her zaman. Benim reçete baki: İki çift göz, iki satır laf.

Ezgi ve Kavramlar

2010-10-13T11:20:00.004+03:00

Bu ara Ezgi'den gidiyoruz.

Arkadaşımın düğününe gitmeye hazırlanırken Ezgi'yle aramda geçen konuşma..
Ben: Hay Allah, bu çorap kaçmış.
Ezgi: Halaaaa, n'olmuş çoyabına?
B: Çorabım kaçmış Ezgicim.
E: Neyeye kaçmış?

Havaların erken soğumasından şikayet eden annemle Ezgi arasında geçen konuşma..
Annem: Kış geldiverdi birden.
Ezgi: Babanne, ne gelmiş?
A: Kış gelmiş annem.
E: Bize mi gelmiş?

Ayaklarımı inceleyen Ezgi'yle aramda geçen konuşma..
E: Halaaa, senin ayakların çok büyük.
B: Seninkiler de öyle olacak Ezgicim.
E: Ben de mi hala olcam?

Ezgi'ye..

2010-10-08T10:56:00.009+03:00

Büyüyünce sen sorsan da sormasan da senle olan pek çok anımı anlatacağım sana. İlki senin doğduğunu öğrendiğim geceyle ilgili olacak. Gecenin 10'unda yurt danışmasında çamaşır sırası beklerken telefonun çalmasını, henüz konuşmuş olduğum babaannenin tekrar arıyor olduğunu görünce acaba ne unuttu diye düşünüşümü, "Ezgi geldiii!" diyince attığım çığlığı bir bir tarif edeceğim sana. Önce çamasır sırasındaki, sonra da telefon rehberindeki herkesi doğumundan haberdar edişim ve o gece kalkacak ilk otobüsle seni görmeye gelmeyi düşünmem de eksik kalmayacak. Henüz bir saatlikken babanın gönderdiği fotoğraflara bakıp, o ana kadar olmayan birinin bir anda oluvermesine şahit olmanın şaşkınlığını da atlamayacağım. Bütün bunları sadece benden duymazsın belki de, şahitleri var bu anıların. Uzaklardan büyümeni nasıl takip ettiğimi, uzaklıklar kısalınca hayatımda tuttuğun yeri, her biri farklı şehirlere kısmet olan ilk doğumgünlerini de sadece benden duymayacaksın muhtemelen. Fotoğraflara bakıp anıları dinledikçe sen de sormak isteyeceksin belki, hatırladığım sürece hepsini anlatacağım, belki sen sordukça hatırladıklarımı farketmediklerim bir bir aklıma gelecek ve ben de şaşıracağım. O kadar çok çocukluk fotoğrafın olmasından sorumlu olmaktan hep memnun olacağım. Senin hikayelerini dinlemek ve her yeni fotoğrafını görmek zorunda kalan arkadaşlarımla karşılaşman beni biraz utandıracak ama gizli bir sevinç de duyacağım, sevildiğini bilmeni sağlayacak ve bu ömür boyu sana iyi gelecek diye.

Sana sadece benim anlatabileceğim bir anımız da olacak, bu sabah yaşadığımız. Bu sabah, muhtemelen ilerde gülüp geçeceğim bir sürü şey düşünerek uykusuz geçirdiğim gecenin sabahında sen yattığım odaya geldin. L'sini hala Y'ye yakın söylediğin "halaaa"yı başına koyduğun bir günaydın cümlesi kurup kucağıma yerleştin. Ben bu sabah sıkıntımın tesellisini senin daha 3 yılı tamamlamamış vücuduna sarılmakta buldum. Ben sana bu sabah sevdiğin birini nasıl teselli edeceğini kendimce öğrettim.

"Beni seviyor musun Ezgicim?"
"Seviyommm"
"Hadi sarıl bakalım halana, seni çok seviyorum de"
"Halacım seni çok seviyoğum"
"Üzülme halacım, hepsi geçer de"
"Üjülme halacım, hepsi geçeeğ"

bugün neler öğrendim

2010-09-17T11:45:00.005+03:00

İçine kapanmak evdeki ekmek, tuz gibi değil de eve ara sıra giren bir paket tatlı gibi olmalıymış. Her gün eve girerse bayacağı unutulmamalıymış. Sevdiklerine seni tanımaları için yardım etmezsen, tanımadıkları için üzülünce de üzüldüğünü anlamazlarmış. Başlangıcını unutacağın kadar uzun süre boyunca kendini kapatırsan, açtığın ilk zamanlar sıkıntılı geçermiş. Gözünü alan gün ışığına alışmak kadar geçecek süreye de bir zahmet katlanmak gerekirmiş.

not: Kendi kalemime güvenemeyip google efendide "bir dosta açılmak" diye aratıp edebi metinler bulmayı beklerken, bütün sonuçlar bilgisayarı DOStan nasıl açacağımla ilgili çıkınca iş başa düştü. Bu arada alemdeki tek duygusal ben miyim diye de düşünmedim değil.

2010-09-16T11:15:00.019+03:00

2010 FIBA Dünya Basketbol şampiyonasında etrafımdaki dalgaya kapılarak bizim takımın çıktığı her maçı seyrettim. Mağlubiyetsiz ilerledikçe mutlu oldum, yarıfinalde ömrüm yarılandı, finali ne sen sor ne ben söyleyim. Şampiyona bitip de "Alışmıştık ya, keşke seyredecek başka maçlar olsa. Dur bakalım lig ne zaman başlıyor?" demeye başlayınca bir deja-vu hissiyle kendimi ergen zamanlarımda buldum.

Tee yıllar önce, orta sondayken (o zamanlar orta var daha) gene böyle bir basketbol takibi dönemi yaşamıştım. Kendimden beklenmeyen bir şekilde bütün ligi takip etmiş, istatistiklerden anlar olmuş, oyunculara kendi çapımda notlar verip gelecekleri hakkında yorumlar yapmıştım (Bu arada o zamanlar genç olan oyunculardan iyi yorum alanların hepsini şampiyonada gördüğümü söylemem lazım. Tabi bunun yanında ilk defa şampiyonada gördüğüm oyunculardan yeni bir turnuva bile düzenlenebilir). Üstelik o dönemde milli takımın katıldığı bir şampiyona falan da yoktu, kaldı ki milli takım daha 12 Dev Adam olarak anılıp reklamlarda da gözükmüyordu. Eğer sözkonusu kişi ben olmasaydım bunu ergen bir genç kızın, eline basketbol topunu her alana duyduğu "default" ilgiyle açıklamak mümkün olabilirdi. Ama ben daha o zamandan arızaydım; ilgi alanıma hep kendi halinde ve sessiz tipler girerdi. Eline basketbol topunu alıp kendine baktıran ve bundan mutlu olanlarsa çoğunlukla iyi arkadaşım olurdu ve onlarla haftanın maçlarını değerlendirirdik :)

Bu basketbol ilgisi bende bir sezon sürdü. Ertesi yılki ligde ilk biriki maçı izledikten sonra aynı keyfi almadığımı farkedip kendiliğinden bıraktım. Basketbol benim için en son Efes Pilsen'de Petar Naumoski ve Ufuk Sarıca'nın olduğu, Hidayet Türkoğlu'nun genç ve umut vaadeden yetenek olarak tanındığı, Mirko Milicevic'in kendi potasının altından attığı topla basket yaptığı bir dönemde kaldı. O zamanlar güzel başlayan bu ilginin neden böyle anlamsızca bitiverdiğine anlam verememekle beraber pek de sorgulamamıştım. Yıllar sonra bu sefer bu ilginin nerden çıktığını da aslında pek sorgulayacağım yoktu, güzel güzel maç seyredecektim. Ama bu sefer yanımda, neden boyları en aşağı 1.95 metre olan atletik erkekleri mütemadiyen aynı karede gösteren maçları izlemek istediğimi içtenlikle (!) merak eden biri vardı. Ne ilginçtir ki tam da yıllar önceki ilgi alanıma girenlerle aynı tanıma uyan biri :) Şaka maka derken ben de merak ettim ne oldu da böyle oldu, o zaman ne olmuştu diye. İçinde durduğum resimden biraz uzaklaşınca gördüm ki aslında cevap çok barizmiş: Etrafımda kendimi soyutlamak istediğim şeylerin olduğu dönemlerde kendimi saracak birşey aramışım, orda da fileden geçen bir top duruyormuş. Bundan sonra ne zaman canım sıkkınken bir basketbol maçına denk gelsem, devamında gelen sürede de birkaç maç izleyeceğim garanti yani, öncesinde başka birşeyle uğraşmaya başlamadığım sürece de yerini kaptırması zor. Bir nevi Pavlov deneyi yani. Bu zamana kadar öyle dönemlerde neden basketbol maçlarına tekrar sarmadığım da bu denk gelme olayıyla birebir ilgili, o günlerde baktığım yerde pota yokmuş.

Uzun lafın kısası:
- 12 Dev Adam pek mutlu etti, hepsine helal olsun.
- Lig maçları yayınlanmaya başladığında seyredeceğim garanti, EuroBasket 2011 başlamadan maçları seyretmeyi bırakıp bırakmayacağımsa meçhul :)

not: Fotolardan biri FIBA resmi sitesinden alınmış olup diğerleri orda olan anonim seyircinin emeğidir.

Babayı almak

2010-08-31T13:34:00.009+03:00

29.08.10 - akşamüstü
Ofisime ne zamandır gitmediğimi düşündüm. Hesaba kafam basmayınca bıraktım.

31.08.10 - sabah
Bilgisayarımı en son ne zaman açtığımı hatırlamaya çalıştım. Saydığım günlerin ucu gelmeyince bıraktım. Sonra onu gördüm. Bilgisayarım açılmış, benden onu özgürce kullanabilmem için ona verdiğim şifreyi bekliyordu, üstünde kibar bir turuncu çiçekle. Bir süre bakıştık. Parmaklarımı ona uzattım, öylece kaldılar. Turuncu çiçek solmak üzereydi ki omurilik kendine geldi, masaüstünü özgür bıraktı. Olur öyle, zaten saçım da beyazlıyo dedim çok aldırmadım.

31.08.10 - öğle
Karnım acıktı. Yemeğe geldiğim yerde kasada kredi kartını uzattım. Kasiyerin gösterdiği yere bakınca gene onu gördüm. Bu sefer turuncu çiçek yoktu, kibar olmayı dert etmeden şifreyi istiyordu. Bir kısım beyin hücrelerim yok artık derken diğerleri dört tane rakamı buluşturmaya uğraşıyordu. Rakamları bulanların işi bitince sıralamayı yapanlar koşuşturmaya başladı. Sabahki dumurdan hallice bir şekilde bu da geçti.

29.08.10 sabahına dönüş
Baba: Oğlum otopark şifresi neydi?
Abi: Baba ben cebine kaydedeyim, hatırlayamazsın.
Baba: Yok yok hatırlarım ben, söyle.
Ben: Baba hatırlayamazsın, yazalım telefonuna.
Baba: Hayda, söylesenize ya!
Abi: ******
Baba: Ha şöyle, tamam işte, ******* (burdaki yıldızların sıralaması üsttekilerden tamamen farklıdır). Dur dur, şimdi diycem doğrusunu..
Abi: (Sessiz sırıtma)
Ben: (Ne sessiz olcam felsefesiyle atılan çın çın kahkahalar)
Baba: Beter olun!!

31.08.10
Abimin başına bugün birşey gelmiş midir ki?

bir gün bir mühendis bir sosyo-ekonomi makalesine rastlamış...

2010-07-26T14:54:00.008+03:00

Döndüm. Ofisi çalışılabilir, evi de yaşanabilir hale getirdikten sonraki çalışmaya başlama faslının girişindeyken, hala çömezi olduğum akademik dünya beni pek bi hınzır karşıladı.

Gözünü sevdiğimin akademik dünyası, pratikte işe yarasın yaramasın ayırmadan yapılan her işi kucaklayışını seveyim. Takım tezgahları nasıl kıpraşır diye aranırken karşıma bunu çıkararak bana birşey mi demeye çalışıyorsun ondan emin değilim. Selamlar..

tatiiiiiil!

2010-07-01T14:30:00.005+03:00

Buralarda olmayışımı resmileştireyim dedim, ses vermeyen okurlarım varsa bilsinler diye.

Tatile gitmeye hazır olmak diye de birşey varmış, onu öğrendim. Çalışılacak yerde boş oturmaya çok alışmamak lazımmış bir de, vücut çalışma sandalyesindeki izine tekrar yerleştiğinde orda yapılacak şey diye çalışmayı bilsinmiş ki vücuttaki kafa istemsiz tembellik yüzünden kendini yemesinmiş, sağlam kalsınmış.

Herkese kendince iyi tatiller..

yeter(siz)lik süreci

2010-05-16T19:50:00.011+03:00

Bir adet genel konular sınavı, (en fazla) jüri üyesi sayısı kadar özel konular sınavı ve bir adet ömre bedel sözlü sınavdan ve öncesinde, sırasında ve arada yaşadıklarınızdan oluşur. Genel konular sınavı, kariyerini akademik camiada kurmaya başlamamış herkes için üniversite kelimesinin karşılığı olan lisans dönemine ait konuların sınavıdır. Binbir ruh haline girerek çalışılır bu sınava, beyindeki düşünceler bir sarkaç gibi ordan oraya savrulur. "Kolay canım, nasılsa aldık bu dersleri zamanında, yaparız"dan, "Çok konu var, hayatta yetişmeyecek, bittim ben" e sıçrar, arada "Zamanında neden anlamamışım bunları, meğer ne basitmiş"le "Benim bunları zaten biliyor olmam gerekmiyor muydu yaa, neden anlamıyorum?" arasında zikzak çizersiniz. En son üniversite sınavı öncesinde yaşanılana benzer, rahatlıkla stres arası garip bi duyguyla bu sınava girilir, bir şekilde yapılır geçer.

Şans eseri idari göreve sahip bir tez hocasına sahipse doktora yeterlisi adayı, hocanın sıkışık ajandasına en uygun sözlü sınav tarihine karar verilir. Sözkonusu aday için bu tarih genel konular sınavından 10 gün sonrasıdır. Arada verilecek 4 tane özel konular sınavı hemen genel konular sınavı çıkışında taze taze doktora yeterlisi adayına verilir, ve jüri üyelerinin sözlü sınavdan önce sınavları değerlendirebilmeleri için 5 gün sonraya teslim etmesi istenir. Beyni süngere dönmüş doktora yeterlisi adayı o gün bir şey yapamadığı için elindeki her özel sınava bir gün kaldığını farkeder, sınavları bu takvimde yapacak bir ayarlama yapar, ya da yaptığını sanır. Zira bu 4 gün doktora yeterlisi adayı için 10 final haftası (ne yapması gerektiğini gayet bilip yapmamak için elinden gelebilecek en akla hayale gelmedik işlere girişme anlamında) gücündedir. Pazar gününe denk gelen 4. günün akşamında adayımız, çocukluğundan itibaren hayatını gözden geçirme işleminin bilmemkaçıncısını tamamladığında sınavların da kendisinin doğal sınırlarına ulaştığını farkeder ve içinden "benden bu kadar" der. Ertesi gün sınavları teslim ettiğinde "benden bu kadar" diyenin içinin tamamı olmadığını farkeder ve bu iç rahatsızlığı sözlü sınav gününe kadar mide bulantısı, tad alamama, ağız tadıyla acıkamama ve dolayısıyla bişey yiyememe şeklinde kendini gösterir.

Sonunda sözlü sınav günü gelir. Uzatmaya lüzum yok, sözlü sınavın özeti de şudur: Doktora yeterlisi adayı bildiği en basit şeyleri bile düzgün ifade edemeyip zırvalar, hiçbir soruya bir defada doğru cevap veremez, hocaların yönlendirmeleriyle de ancak 3-4 defada doğrusunu bulur; ancak jüri üyeleri boşuna o masanın diğer tarafında oturmamaktadırlar. Bu kadar zırvalama ve saçmalamanın arasında doktora yeterlisi adayının birşeyler bildiğini anlayacak donanıma ve tecrübeye sahiplerdir. Bunu da kapıda bir daha jüri üyeleriyle karşılaşmayacağı bir yere gidip yerleşme planları yapan doktora yeterlisi adayına beklediğinin çok uzağında bir sözlü sınav notu söylerek gösterirler. İdari göreve sahip meşgul tez hocası ortamdan koşarak uzaklaşır, doktora yeterlisi adayı da ayakları yere daha az basarak geçireceği birkaç güne başlar. Sonunda da düğümler çözülür.

yettim diyene kadar

2010-04-27T11:52:00.003+03:00

Bu ara çalışmak dışında yaptığım şeyleri her zamankinden daha çok yapıyorum, çünkü bu ara her zamankinden daha çok çalışmam gerekiyor. Yeterlik değil mi, ben de hayata yetiyorum.

incik boncuk

2010-04-26T12:45:00.006+03:00

iç ses: Kolyelerin ne kadarı senin?
daha iç ses:Hepsi tabi ki :D

i.s.: Ne kadar zamandır topluyon?
d.i.s.: İlkini hatırlamıyom, ortaokula uzanıyodur. Sonuncuyu 2 hafta önce bir pazar akşamı aldım. Arada kendi yaptıklarım, küpeden bileklikten bozup kolyeleştirdiklerim de var, karmaşık yani.

i.s.: Nerelerden alıyon?
d.i.s.: Coğrafyası geniş valla, alışveriş merkezlerini ortalarına kurulmuş standlardan, şenlik panayırından, han dükkanlarından, pasaj içlerinden, sokak satıcılarından, tatil pazarlarından, sosyetik dükkanlardan..ama hepsi Türk bak, bitecik Kıbrıslı var aralarında :D

i.s.: En son ne zaman taktın?
d.i.s.: (derin sessizlik)

i.s.: Gene güzel bitane görsen?
d.i.s.: Hani nerde?!!

kelimeler bazen kifayetsiz, bazen gereksiz

2010-04-01T12:03:00.004+03:00

şaşkın ve tembel yıldızlar

2010-03-30T11:00:00.002+03:00

"... Abuk subuk konulara girdik. reenkarnasyon falan gibi. Ona Mozart'ın CDler, internet vs. sayesinde dünyaya yeniden geldiğini söyledim. Peşine Beethoven ve Debbussy'yi hatta tezimi güçlendirmek için John Lennon'u da ekledim. "Onları yaşadığı çağda o kadar az insan dinliyordu ki, teknoloji ve iletişim olanakları yüzünden dinleyici sayısındaki artışa bakarsak onları günümüzde yaşıyor olarak kabul edebiliriz. Hatta kendi dönemlerinin değil, bugünün müzisyenleri sayılabilirler" gibi şeyler söyledim. İşte sana reenkarnasyon! Hiç etkilenmedi. Böyle gerçekçi mavralara takacak türden biri değildi. Samimi bir şekilde dünyaya yeniden gelindiğine inanıyordu.
..."

Behiç AK, Yıldızların Tembelliği, s.95.

Alıntının ortaya çıkış süreci:
- Tuna Kiremitçi ve İclal Aydın kişilerinin ayar ve istifa süreçlerini (bknz:not1) öğrenme, şaşma, gülme, hadi yaa deme
- Ipod listesindeki sevilen çello albümünde Jacqueline du Pré'ye rastlayıp gülümseme
- Akla gelen yazıyı arayıp bulma
- Kaç zamandır blog kel kaldı, bari oraya yazayım boşa gitmesin diye düşünme

not1: Konuyla ilgili bilgi için google da çellist, kiremitçi, aydın kelimelerini aratmak yeterlidir.
not2: Behiç Ak, yazarın önceki yazılarında atıfta bulunduğu siyah-beyaz gazeteyi şenlendiren çizerlerdendir. Parmak-marifet ilişkisi karmaşık olan çizerin pek güzel tiyatro oyunları ve yukarıda alıntısı yapılan çok özgün bir öykü kitabı vardır.

zaman kapsülü

2010-03-18T09:48:00.004+02:00

Yeterlik çalışması adı altında, 6 küsür yıl önceki halimin tuttuğu notlara bakarken pek bir hislendim. Mümkün olsa o zamana gidip dost kazığı, hayatta kalma mücadelesi ve okul stresi formunda kendi ölçülerinde hayatın sillesini yemiş olan kendimin sırtını sıvazlamak, biriki teselli/cesaret sözü söylemek istedim.

Kurduğum şeyin mümkün olmadığını hiç düşünmedim de; şimdiki halimin olduğu şey, geldiği yer onu daha da üzer de buralara gelecek kadar da kendini toplayamaz diye korktum. Bıraktım, dağınık kaldı.

3 günlük hava durumu

2010-03-15T18:38:00.011+02:00

Cumartesi

Kimbilir nerde ne zaman hangi şartlarda yitirdiğim özgüven, hayatta yokluğunun en çok arıza çıkardığı şeyler listemde daima bir numaradır. Para pul gibi değildir, e napalım yok diyip sakin sakin oturamazsınız, zira her davranışınızda kendini göstertir. Gün gelir o davranışa maruz kalanlar suçlamak, yakınmak, şikayet etmek suretlerinde tepkilerini gösterirler. Özgüvensizlik yüzünden ortaya çıkan davranışın eleştirilmesi, zaten ezik olan bünyeyi daha bi bozup olayı en kallavisinden bir kısır döngüye dönüştürür. Okuyucunun tahmin ettiği üzre, yazarı bu döngüye pek çok kereler girmiş, bir yenisi sayesinde de şu an okunanları yazmaya başlamıştır.

Cuma gecesinden başlayıp Cumartesi sabahının yavaş yavaş öğlene benzemeye başlayan saatlerine kadar geçen zamanı, yaşadığım bu bilmemkaçıncı bocalama krizini hafifletmek için mutfakta geçirdim. Mutfakta kafa dağıtılabileceği fikri MorKoyun'a, tarif Evren'e, geri kalan herşey naçizane GünlükSüt'e aittir, bilhassa rozet ve karışık olan kafa. Hem tarif, hem mutfakta zaman geçirmek şiddetle tavsiye edilir.

Pazar

Siyasetten ekonomiden henüz anlamayan evin küçüğü için, eve giren siyah beyaz gazetenin tek eğlencesi çizerleridir. Bu pazar bu fikrim biraz değişti.

Kim demiş bizim gazete renksiz diye :)

Pazartesi

Bahar mı yalancı, sen mi baharın yalancısısın?

...

2009-11-12T14:24:00.004+02:00

Kendimi son derece huzurlu ve dingin hissettiğim zamanlarda, başka zamanlar neden kötü hissettiğime hiçbir anlam veremiyorum. Bugün mü? Evet, bugün aynen öyle hissediyorum ve hiiiç bitmesin istiyorum...

kitapları, abaküsü ve mavi torbası...

2009-06-03T16:33:00.008+03:00

Renklendirip öyle bloga koymak vardı aklımda ama biliyorum ki renklendirmeyi beklersem yalan olacak. Siz torbayı mavi hayal edin, resim kalitesine de pek bakmazsanız gerisi önemli değil. Maksat paylaşmak değil mi zaten?

Kitaplar, abaküs ve mavi torba neyin nesi diyenlere: ilerde belki anlatırım, ama hiç belli olmaz :)

pergamon çağı - değişimin seyir defteri

2009-05-28T13:36:00.013+03:00

Geçen yıldan bu yana hiç atacağımı düşünmediğim adımlar attım, yapacağıma ihtimal vermediğim şeyler yaptım, olmayacağına inandığım hayaller kurdum; bazıları gerçekleşerek beni mutlu etti, bazıları gerçekleşmeyerek :) Bu aralar yapılması ve aşılması gereken şeylerin altında kalmamakla uğraşıyorum. Bu yoğunluk arasında, bir süredir şanssız sebeplerle aksayan seramik seansımızın dün akşam gerçekleşmesi beni biraz toparladı, diğer seanslardan farklı yapan bir yönüyle de beni epey düşündürdü. Farklı yapan şudur ki, Kasım ayından beri bana bambaşka bir dünyanın kapısını açan Pergamon Sanat Evi'nin çatısı altında geçen son seramik saatleriydi. Seramikten ve seramiğin bana kazandırdıklarından (hem insan hem duygu formunda) vazgeçmeye hiç niyetim yok, ama biliyorum ki asla Pergamon'daki gibi de olmayacak.

Yapacağıma ihtimal vermediğim şeylerden biri, blogunun sessiz bir okuyucusu olduğum Pino'ya depresyona girdi diye kızıp mesaj atmamdı :) Pino'yla Pergamon'a gitmek üzere ıssız bir yolda birbirimizi bulmamız bu olayın birkaç hafta sonrasına düşer, merak edenler bu karşılaşmayı ve seramikle tanışmamızı Pino'nun kelimelerinden okuyabilirler. O günden dün geceye kadar geçen zamanı Pergamon çağı diye adlandırmak çok da yanlış olmaz. Herşeyden önce, kabuğunu kırıp bir topluluk toplantısına bile gidemeyen ben, aynı gün tanıştığım iki kişiyle seramik kursuna gittim ve bırakmadım. Yıllardır alışkın olduğumdan farklı, bambaşka insanlarla tanıştım, özlemini çektiğimi farkettiğim sohbetler yaptım. Seramikten güzel şeyler çıkarabildiğimi görüp mutlu oldum. Süreçten keyif alamayan, üstüne kötü sonuçlara tahammülü az bir insanken fırında patlamış işime üzülmediğimi gördüm. Dünyamı genişlettiğimi hissettim, haftada 3 saat sanki çok uzak bir memlekete gidip gelmek gibiydi Pergamon'da geçen saatler. Ve Pergamon'a gitmek bir dost evine uğramaktan hiç farklı olmadı.

Seramik maceramız farklı bir ev sahibiyle başka bir çatı altında ama gerisi aynı kalan bir ekiple devam edecek. Pergamon'da ve Pergamon yaşamımdayken onun dışında yaşadıklarımsa mavi torbamın içinde hep benimle olacak.

benim gene umudum var :)

2008-12-28T23:18:00.007+02:00

Epeydir rafa kaldırdığım umutlarımı tekrar ortaya çıkardım. Bir güzel tozlarını aldım, parlattım, tekrar kullanmaya başladım :)

bu aralar...

2008-11-20T15:44:00.002+02:00

Bu aralar canım yapmam gerekenler hariç herşeyi yapmak istiyor.

atölye fatihleri

2008-11-11T17:21:00.008+02:00

Günlük gazetelere göz gezdirmeye benzer bir şekilde geliştirdiğim blogları gezme alışkanlığımın birkaç uğrak noktasından biri Pino'cuğumun blogudur. Son yazısında her zamankinden farklı birşey oldu ve yayınlanmadan gördüğüm bir fotoğrafın onun elinde nasıl şirinleştiğini ve kenarına imza atılabilecek kadar esere dönüştüğünü gördüm. Ben bu düşüncelere kapılmış, he he ben de ordaydım, iç sesiyle yazısını okurken birden yazının sonunda Pino'nun bana seslenişiyle karşılaşmak tahmin edersiniz ki pek şaşırtıcıydı. Pino bende tam bir derste konuşurken öğretmene yakalanmışım etkisi yarattı :) Pino'nun seslenişine cevaben çok bekletmeden ben de kendi eserimin fotosunu az süsleyerek yolluyorum. Önce Pino'nunkine bakıp da benimkinde hayalkırıklığına uğrayanlardan şimdiden özür dilerim :D

İMDAAAAAT!!!

2008-11-03T17:33:00.003+02:00

Evet, doğru kelime bu. Kesinlikle 'İmdat!'. 1.5 yıldır ders almayan bünye unutmuş sınav öncesi karın bölgesinde gezinen kelebek hallerini. 20 yıllık öğrencilik hayatı da azaltmıyor şu hali, huy meselesi.

İMDAAAAAT!!!

Acaba?

2008-10-06T17:47:00.004+03:00

Kendi bloguma birşey katamasam da çok sevdiğim bir blogun, hem de pek sevdiğim Pino'nun blogunun iyi olması için birşey yapmayı başardım galiba. Başardım mı acaba? Bende umut var mı acaba, mutlu, olumlu ve kendinden memnun olmak için? Acaba?..

dikkat kırılabilir

2008-05-08T17:39:00.010+03:00

Çalışmak için kütüphanenin cam kenarı masalarına oturup arada gözleri manzaraya dalıp gitmeyen var mıdır acaba? Geçtiğimiz haftasonu o topluluğa ben de katıldım, yağmurlu bir haftasonu olmasından mütevellit hüzünlü şeyler geldi aklıma. Oturdum hayalkırıklıklarımı düşündüm.

Hayallerimin altında kaldığım ilk zamanı orta 3 olarak hatırlarım. İlköğretimin henüz hayatımıza girmediği dönemler. Hazırlık sınıfında beraber olduğum arkadaşlarımdan babamın tayini nedeniyle iki sene ayrı kalmıştım. O iki sene boyunca kendimi, eski sınıfıma geri dönüp o arkadaşlarımla geçireceğim güzel zamanlara hazırlamıştım. Sanki ben ordayken hayat duracaktı da döndüğümde aynen devam edecekti. Aynı şehre geri döndüğümüzde eski sınıfıma değil başka bir sınıfa verildim. Tabi asıl hayalkırıklığı bu değil, bu öncüsü. Büyük ölçekli olanı eski sınıfımla beni ayıran tek şeyin duvarlar olmadığını anladığımda yaşadım. Artçılarını galiba hala yaşıyorum. Eski sınıfımdaki arkadaşlarım ben yokken de gelenlerle hayatlarına devam etmişlerdi. Hazırlıkta o sınıfta olan,şimdiyse aşina gelen bir yüzden başka bişey değildim artık. O geçen iki senede ne gittiğim yere ait olmuştum ne de o sınıfta kalmıştım. Kendimi ait hissettiğim bir taraf olmadı. Talih midir nedir, lise bitti, üniversite bitti, bu durum pek de değişmedi yıllar boyunca.

Bu anlattığım benim elimde olmayan bir olay için yaşadığım bir hayalkırıklığıydı. İnsan büyüdükçe elinde olan konularda hayalkırıklıkları yaşayıp üstüne bir de elinden geleni yapmadığı konusunda bir suçluluk ekliyor üstüne. İşte tam o cam kenarında oturduğum sıralarda bu şekilde kurulup beklenmiş hayallerin altında ezilme vakası yaşadığımı farkedince oturup hayal kurmak hakkında düşünmeye başladım. Korkmadan hayal kurma lüksü hayallerini gerçekleştirecek azim ve kararlılığa sahip insanlara mı aittir sadece? Yoksa kurulanın hayal olduğu konusunda kendini ikna edip öyle hayal kuranlara mı? İyi de hayal kurmanın doğasında hayal edilen şeyin gerçekleşmesini beklemek yok mudur illa ki? Sanırım sorun adına hedef denmesi gereken şeyleri hayal diye adlandırmaktan geliyor.

Yine de güzeldi o yağmurda o camın kenarında oturuyor olmak.

kahve

2008-04-24T18:35:00.014+03:00

Ben kahveyi çok severim. Çok sevmeme karşın, (aslında çok sevdiğim için) hergün içmezdim. Pek çok şartın birarada sağlanmasını beklerdim kahve içmek için. Bir kere canım çekecek, öyle her zaman içilmez. Sonra sıkışık bir zamanda olmayacağım, asla aceleye gelmeyecek o kahve. Mümkünse güzel bir müzik çalacak, oturup fincanımı, duruma göre karton bardağımı elime alacağım ve yudum yudum, her yudumda tadını ala ala ve gülümseyerek içeceğim kahvemi.

Ne olduysa geçen aylarda oldu. Başlarda haftada birkaç defaya çıkan kahve keyfim yavaş yavaş günde bir taneyi geçmeye başladı. Tabi bu kadar sıklaşınca artık pek keyiflik hali kalmadı. Günlük işinin bir parçasıymış gibi hiç düşünmeden kahve içen bir ofis çalışanı olmuştum. Kahve keyfimi bilmeden kendi kendime sabote etmiştim. Böyle olduğunu farkettiğimdeyse çok geç olmuştu. Bunu bir süre sonra içtiğim kahveden tat alamayınca anladım. Üstüne bir de sağlık problemi eklenince kahveden tamamen uzaklaştım bir süredir. Nasıl bir sabote etmekse canım da çekmiyor kendisini. Ama bende yarattığı o törensel havayı özlemiş olacağım ki son bir saattir kendimi internette dumanı tüten kahve fincanlarına bakarken yakaladım.

Oysa ne kadar masum başlamıştı, bloguma yakışsın diye günlük sütü hatırlatan cam şişede süt resmi arıyordum ben. Önce sütle kahvenin ortak olduğu bir resim cezbetti beni. Nasıl oldu bilmiyorum blogu da sütü de unutmuş, hergün doya doya bakayım diye masaüstüme duvar kağıdı yapabileceğim bir fincan kahve resmi aramaya başlamıştım. Tam bir internet kurbanı oldum yani. Şimdi masaüstü tamam. Blog için süt resmi bulamadım ama buraya da aylar önce (kahve keyfimi sabote etmemiş olduğum zamanlar) kendi yaptığım bir çizimi koymaya karar verdim. İçmiyorum bari seyredeyim, benim gibi olanlara da sanal alemde bir kahve temalı dosya daha kazandırayım diye. Süt resmi için de arama çalışmalarım devam edecek. İçime sinen birşey bulduğum an o da kahvenin peşinden geliyor.

tazecik başlangıç

2008-04-24T12:02:00.001+03:00

O geçtikçe herşeyi gösterdiği iddia edilen zaman gösterecek, bu blog hevesi gelip geçecek mi yoksa büyüyüp serpilecek mi..

Ayrıntı sevdalısı bir insanım işte, yitip gitmesine gönlüm razı olmuyor hiçbirinin. Sanki sadece benim bilmem eksik bırakıyor onları. Bu yıllarda yaşıyor olmasının yararını görelim, burda açığa çıkarayım hepsini dedim. Göreceğiz sonucu.. Zamanla..